Formacja kapitalistyczna

Prawo ruchu formacji kapitalistycznej znajduje wyraz w długookresowych cyklach strukturalnych kapitalizmu. Na określonym szczeblu swego rozwoju siły wytwórcze popadają w sprzeczność z kapitalistycznymi stosunkami ekonomicznymi. Wówczas rozpoczyna się strukturalny kryzys kapitalizmu, który oznacza, że dalsze funkcjonowanie gospodarki i jej rozwój staja się niemożliwe w ramach dotychczasowego kształtu stosunków ekonomicznych. Bezpośrednią przyczyną tych kryzysów •— mówiąc ogólnie — są narastające sprzeczności gospodarki, wyrażające się w coraz bardziej trwale rosnącym rozwarciu między poziomem sił wytwórczych a mało zmienionymi stosunkami ekonomicznymi, oraz trudności dostosowania tych stosunków do wymogów sił wytwórczych. Są to przede wszystkim trudności dostosowania stosunków podziału, a zwłaszcza ich zmiany na korzyść świata pracy oraz potrzeb ogólnospołecznych (reprezentowanych przez państwo). Pochodną tych trudności, które ograniczają efektywny popyt, są trudności utrzymania stopy inwestycji zapewniającej zrównoważony wzrost gospodarczy i tym samym optymalne wykorzystanie czynników produkcji, zwłaszcza siły roboczej. Przezwyciężenie strukturalnego kryzysu wymaga zmiany kształtu stosunków ekonomicznych. Zmianom tym przeciwstawia się klasa kapitalistów. Dlatego kryzys ten jest długotrwały. Może on prowadzić w poszczególnych krajach do narastania sytuacji rewolucyjnej i wybuchu rewolucji.
System reklamy Test