Instytucje kredytowe

Oprócz banków istnieją także niebankowe instytucje kredytowe (nazwane w polskiej literaturze parabankami, tj. instytucjami bankopodobnymi). Do najważniejszych z nich należą różnorodne kasy pożyczkowo--oszczędnościowe (oparte przeważnie na zasadach spółdzielczych), pocztowe kasy oszczędności, instytucje kredytowania budownictwa mieszkaniowego, kredytowania konsumpcji oraz towarzystwa ubezpieczeniowe. Rola parabanków zwiększyła się szczególnie w wysoko rozwiniętym kapitalizmie. Instytucje te gromadzą i wypożyczają środki pieniężne bądź lokują je w papierach wartościowych (akcjach i obligacjach). Różnią się one od banków przede wszystkim tym, że z reguły nie obsługują transakcji handlowych między przedsiębiorstwami i nie kreują kredytu. Ceną kapitału pożyczkowego jest stopa procentowa. Jest to relacja sumy płaconej za użytkowanie kapitału pieniężnego do wielkości tego kapitału; suma ta w wielkościach absolutnych stanowi tzw. odsetki (procenty). Odsetki otrzymują od banków i instytucji oszczędnościowych właściciele wkładów gotówkowych ulokowanych w tych bankach i instytucjach. Z kolei banki pobierają odsetki od korzystających z kredytu bankowego. Stopa procentowa jest irracjonalną formą ceny. Oznacza to, iż jej podstawą nie jest wartość; jest ona ceną płaconą za czasowe użytkowanie pieniędzy jako kapitału pożyczkowego. „Stosunek podaży kapitału pożyczkowego, z jednej strony, do popytu na ten kapitał, z drugiej, rozstrzyga każdorazowo o rynkowym poziomie procentu" (Marks).
System reklamy Test